Vragen over coaching?
Stel ze!

Page content

Lieve Caiden, (uitslag van de MRI)

Lieve Caiden, (uitslag van de MRI)

18 oktober 2017

Lieve, mooie, kleine Caiden, vandaag ben je 1 maand oud! En laat dit nou weer net de dag zijn dat mama één van haar moeilijkste blogs ooit moet schrijven. Want waar begin je?

Laat ik dan maar, met een brok in mijn keel, met de deur in huis vallen.
In de woorden van de kinderarts die ons gisteren belde met de uitslag van de MRI scan: “Het ziet er niet goed uit”.

Liefste, ongelooflijk knappe, voor ons perfecte Caiden.. wat heb je het goed gedaan in deze eerste maand!
Je woog bij je geboorte 3320 gram en zat binnen een paar dagen al weer boven je geboortegewicht (waar je wel 2 weken over had mogen doen). Bij je laatste meting, vorige week vrijdag, woog je al meer dan 4200 gram! Groeien kun je dus als de beste en dat kan ook bijna niet anders, want ook drinken aan mama’s borst doe je al vanaf dag 2 onwijs goed – ondanks mama’s probleempjes zoals overproductie & stuwing en nu weer die stomme borstontsteking. Jij drinkt gewoon keurig door!
Ook om je plas- en poepluiers zijn nooit zorgen geweest, je bent bijna niet geel geweest na de geboorte, huilt alleen maar als je honger hebt of geknuffeld wilt worden en je slaapt ook nog eens hartstikke goed.

Daarnaast ben je in je eerste weken al zó wijs, reageert overal heel goed op, je kijkt zó scherp uit je mooie bruine ogen en je volgt mama en papa al heel goed. Je maakt af en toe al geluidjes naar ons en we verdenken je er van zelfs al een paar keer bewust te hebben gelachen!

Toen de mevrouw van de hielprik hier was bleek je gehoor prima in orde te zijn, en je gaf bijna geen kik toen je een prikje kreeg. Bovendien bezorgde je deze mevrouw bijna een rolberoerte toen ze zag dat je met 1 week oud al zó lang je koppie kon optillen (zowel vanaf buik- als rugligging) – dat had ze in al die jaren pas een keer of één, twee gezien.

Je bent heel bijzonder en mama & papa zijn zó onwijs trots op je.

Gisteren heb je trouwens al langer dan 1,5 minuut je koppie opgetild vanaf buikligging. Sterke, sterke man!

In je 1 maand jonge leventje heb je helaas ook al 2 bezoekjes aan het ziekenhuis moeten brengen (niet te spreken over het aantal keer dat je daar al in mama’s buik bent geweest) – en dat terwijl mama juist thuis is bevallen van jou.

Misschien wilde mama dat ook daarom wel zo graag.

Je bezoekje aan de kinderarts vond je prima, ook al vond je het even niet zo leuk dat je werd uitgekleed en onderzocht door onbekende handen.
Je sliep er gelukkig ook doorheen toen mama en papa erg verdrietig waren nadat de kinderarts toen al zei dat er 99% kans was dat het niet goed zat met je mooie kleine koppie.

En ook afgelopen vrijdag bij de dagopname op de intensive care voor kleintjes zoals jij (NICU) vond je het allemaal prima. Nouja, totdat je een maagsonde moest en een infuusje in je handje kreeg. Gelukkig heeft papa je stevig vastgehouden en geknuffeld en heeft mama het niet zien gebeuren, want het idee alleen al liet haar ineenkrimpen.
Jij daarentegen was hartstikke dapper.

De artsen op de NICU waren ook perplex toen ze merkten hoe ontzettend sterk je bent, niet alleen in je nekje maar je hele lijfje.

Ondanks het roesje ben je tijdens de MRI scan ook nog een beetje wakker geworden, wat niet zo leuk voor je was. Niet zo wonderlijk echter, want bij mama werken roesjes en alles wat op verdovingen lijkt, ook niet zo goed.
Na 2 zenuwslopende uren (voor ons, vooral) was je weer terug op de afdeling en mocht mama je op de gang al uit dat grote nare apparaat tillen waar je in lag. Je viel direct tegen mijn borst in slaap en ik was zo gelukkig dat ik je terug had, dat ik bijna vergat dat er nog een uitslag van de MRI moest komen.. en de nachtmerrie nog niet voorbij was.
Vrijdag kregen we te horen dat dat pas dinsdag zou zijn, en dat is lang wachten kan ik je vertellen.

Maar juist omdat je het zó goed hebt gedaan in je eerste maand, kunnen we ons dan ook NIET voorstellen wat de arts ons gisteren vertelde.

En weet je, het maakt ook niet uit, want wij houden onvoorwaardelijk van jou. We zullen er altijd voor je zijn, je bent perfect zoals je bent en je bent onze prachtige zoon waar we onwijs trots op zijn.

Vergeet dat nooit.

Liefs, mama.


Caiden heeft sterk onderontwikkelde hersentjes.
Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen, maar ik móet het kwijt. Niet alleen wil ik iedereen graag op de hoogte houden omdat we dat vanaf dag 1 (en in de zwangerschap al) hebben gedaan, ook is het voor mijzelf een proces wat ik door moet.

Vooral zijn linkerhersenhelft is onderontwikkeld en ziet er te klein uit. Zijn rechterhersenhelft ook, maar minder ernstig.
Zijn basale functies werken wel naar behoren en zien er prima uit, vandaar dat hij geen moeite heeft met ademen, plassen, poepen, dat soort dingen. Vandaar ook dat hij een ‘normale baby’ is.
De problemen zullen vooral waarschijnlijk later komen en gaan zitten in het gebied van intelligentie en denkvermogen. De vraag is of Caiden ooit zal leren lopen, praten, of zindelijk zal worden.

De kinderarts sprak zijn vermoeden uit/gaf aan dat de kans groot is dat onze kleine man een ernstige verstandelijke beperking zal hebben.

Ook is epilepsie een reëel iets waar we vanuit moeten gaan.

Dit is allemaal samen te vatten onder de naam “Microcefalie”, wat letterlijk “klein hoofd” betekent (micro = klein, cefalie = hoofd).
Wanneer je echter op Microcefalie gaat googelen, kom je zeer verschillende verhalen tegen omdat de effecten en gevolgen hiervan zo verschillen. Je kunt een milde vorm hebben, of een zeer ernstige vorm. Je kunt wat leerproblemen en een prima behandelbare vorm van epilepsie hebben en dus een normaal leven leiden, of je kunt ernstig beperkt zijn en.. een ander soort leven leiden.

We hoopten uiteraard dat het bij Caiden meer richting het eerste zou gaan, maar het lijkt meer richting het laatste te gaan.

Terwijl ik dit allemaal schrijf geloof ik er tegelijkertijd helemaal geen reet van, want als ik naar dat mooie koppie kijk zie ik niets dan een prachtig gezond kind. Oké, met een heel klein koppie dan.
Ik kan me niet voorstellen dat Caiden niet zal gaan omrollen, kruipen, zitten, staan, praten, leren. Een normale peuter, kleuter en kind zal gaan worden.
Dat hij niet naar school zal gaan, vriendjes zal krijgen, pubert, z’n moeder irritant vindt, verliefd wordt, studeert, een baan krijgt, trouwt en kinderen krijgt..

..een normaal leven zal hebben.

En toch zit die kans er sterk in. Dat zijn en ook ons leven er voor 90% anders uit zal gaan zien.
Dat alles in het teken zal gaan staan van zorgen om en voor onze zoon.

Ik word kotsmisselijk en intens verdrietig van het idee dat dit een realistische kans is.
Heb geen idee hoe ik moet uitleggen hoe dit voelt.
Dat we heen en weer schieten tussen “ach dit kan toch nooit waar zijn, het valt vast reuze mee” en “ons kind zal nooit een normaal leven leiden en ik weet niet of ik dit verdriet kan verdragen”.

We willen simpelweg ons kind leren kennen.
Als individu.
Met hem praten.
Communiceren.
Met ‘m voetballen.
Of naar een uitvoering op zijn school kijken.
Hem van de glijbaan zien gaan.
Zien lachen, grapjes horen maken zoals we zelf ook zoveel doen.
Boos op ‘m worden als ie niet uitkijkt op de fiets.
Of hem troosten als ‘ie gevallen is omdat ie weer eens te enthousiast in een boom klom.
Hem zien opgroeien tot een echt persoontje.
De kleine dingen..
De grote dingen.
Dat hij een eigen leven gaat leiden.
Dat we hem als ouders moeten loslaten, uiteindelijk.

Omdat dat is wat ‘hoort’.

Maar goed.
Het leven heeft mij keer op keer laten zien dat dat wat je dénkt dat hoort, niet per se dat is wat je krijgt. Hoe graag je dat misschien ook wilt.

Dus hoe nu verder?

Tja.

Over 6 weken hebben we weer een gesprek bij de kinderarts.
In de tussentijd worden we opgeroepen voor de klinisch geneticus. Deze gaat kijken naar de eventuele erfelijkheid – om te kunnen vaststellen waar dit vandaan komt en of we dit in de toekomst weer zouden kunnen verwachten als ik weer zwanger zou raken.

Ook wordt er contact gelegd met een specialist op dit gebied in het Erasmus MC-Sophia kinderziekenhuis te Rotterdam. Wellicht heeft zij nog aanvullingen m.b.t. wat we ongeveer zouden kunnen verwachten.

Een ‘oplossing’ of ‘genezing’ bestaat niet.

Enkel behandelmogelijkheden om eventueel de symptomen bijkomend bij microcefalie, te kunnen verminderen of om zijn ontwikkeling te kunnen stimuleren voor zover dat kan. Fysiotherapie, logopedie en ergotherapie bijvoorbeeld.

De ellende is dat we de komende maanden, jaren, feitelijk in onzekerheid blijven.
Dat er een beperking zal zijn is vrij zeker. In welke mate en welke ernst is wel een vermoeden over uit te spreken, maar geen absolute zekerheid. De tijd moet dat uitwijzen.

Aan de ene kant geeft dat hoop, dat het dus toch nog mee kan vallen. Deels durf ik daardoor te dromen dat Caiden die 1% zal zijn die zich tóch ondanks alle slechte verwachtingen, redelijk goed zal ontwikkelen.
Dat z’n hersentjes misschien behoorlijk achterlopen, maar we met veel stimulatie en extra aandacht zijn ontwikkeling dusdanig kunnen beïnvloeden dat de beperking mild(er) zal zijn.

Een mens mag hopen.

Aan de andere kant geeft het juist nog meer stress dat je niet gewoon direct weet waar je aan toe bent. Dat niemand je exact kan vertellen: ZO gaat het er uit zien.
ZO gaat jullie leven eruit zien.
HIER moet je rekening mee houden.
Je weet het simpelweg niet.
Elk kind met Microcefalie is anders. Elk kind ontwikkelt zich anders.

Het enige dat de gespecialiseerde kinderarts in Rotterdam ons wellicht kan vertellen, is hoe andere kindjes het deden die ongeveer dezelfde hersenstructuur en -grootte hadden als Caiden. En of zij wel of niet hebben leren lopen. Zindelijk zijn. Kunnen praten. Kunnen lezen, leren, denken.
En dan hebben we een realistisch beeld.
En toch nog steeds niet. Want zoals gezegd, ieder kind met microcefalie is anders.

Kraamtijd

Wat ik zo pijnlijk vind, is dat we nu van ons jochie zouden moeten genieten. En ja, natuurlijk doen we dat ook nu wel, maar iedere blik op hem is er een met zeer gemixte gevoelens. Trots, verdriet, blijdschap en pijn.
Intens verliefd, intens betreurd en intens angstig.
Angst voor wat komen gaat.
En toch ook weer dankbaarheid. Dat we zo’n mooi kindje hebben mogen krijgen.
En dan direct weer woede. En onmacht. En pijn. Waarom nou dit kindje. Waarom ons kindje. Waarom hij? Waarom lieve, mooie, knappe Caiden die niemand een vlieg kwaad heeft gedaan.
Maar ja, dat heeft geen enkel kindje.
Niemand heeft hier om gevraagd.
Niemand verdient dit.

En dit kindje, ons kindje, heeft maar één ding nodig.

Ouders die van hem houden.

Op zijn geboortekaartje staat “Leven is in liefde bloeien”.
Deze uitspraak is gedaan door mijn moeder, voor haar overlijden. Deze stond dan ook op haar overlijdenskaartje 2,5 jaar geleden, en daarom nu op zijn geboortekaartje.
Mijn moeder begreep het.
Leven is niet veel meer, dan liefde.

En hij zal er mee overladen worden. Door ons, door de mensen dichtbij ons, en zelfs al een maand door jullie.
Want wat ongelooflijk veel lieve berichten, maar ook kaartjes, cadeautjes, bloemen en aandacht in welke vorm dan ook hebben we al ontvangen.

Het blijft gek om zowel felicitatiekaartjes als sterktekaartjes tegelijk te ontvangen, álles voelt op dit moment dubbel. Maar alle steun wordt absoluut gewaardeerd. Het gevoel er niet alleen voor te staan is in dit soort tijden heel fijn.

Stimulatie, stimulatie, stimulatie

Verder hebben we veel klassieke muziek opstaan vanwege het al dan niet bewezen “Mozart effect” (baat het niet dan schaadt het niet), praten we erg veel met hem, zingen we liedjes en stimuleren hem extra op alle manieren die we kunnen aangrijpen (en die nu al nut zouden kunnen hebben met 1 maand).

Ook gaan we binnenkort beginnen met voorlezen en vanaf 3 maanden naar de kinderfysiotherapeut, zodat we er vroeg bij zijn om de ontwikkeling zo veel mogelijk een handje te helpen en ondersteunen.

En meer.. kunnen we niet doen.
Behalve hoopvol blijven, maar ook accepteren tegelijk.
Ons verdriet toelaten, maar ook onze humor niet kwijtraken.
Extra genieten van elke mijlpaal die er gaat komen, want we weten niet hoeveel dat er zullen worden en of ze zullen blijven.

Lieve, mooie, kleine Caiden..

Voor ons ben je perfect.

Laat een bericht achter!

Comment Section

22 reacties op “Lieve Caiden, (uitslag van de MRI)


Door Lotte op 6 november 2017

In the end, everything is going to be oké…if it’s not oke, it’s not the end…
Mijn dochter heeft epilepsie, en gaat (thank God) elke ochtend fluitend naar haar middelbare school. Het feit dat ze een aandoening of beperking heeft, maakt haar juist krachtig en zo’n ontzettend mooi mens. Weet je…wat is normaal? Iedereen is uniek, jullie mooie man ook. Hoe hij zich ook ontwikkelt, fout kan het nooit zijn, want hij is hij, op zijn eigen prachtige en unieke manier. Ik vind je ontzettend krachtig en sterk!


Door Roos op 29 oktober 2017

Wauw, wat oneindig veel liefde en wat raakt mij dit! Ik ben verpleegkundige op een afdeling waar mensen wonen met een verstandelijke beperking. De doelgroep waarmee ik werk is vergelijkbaar met de beschrijving die je geeft hoe jullie kleine mannetje misschien later kwa ontwikkelingsniveau gaat zijn. Ik kan je wel zeggen dat dit de meest pure, eerlijke, liefdevolle mensen zijn die de wereld bezit! Ik ga elke dag met plezier naar mijn werk om liefde te geven en te ontvangen. Zoveel liefde en voldoending krijg ik elke dag. Sinds ik deze baan heb besef ik me dat ik nooit meer iets anders wil. Het krijgen van een lach is dan ook zo bijzonder met de gedachte dat het de meest eerlijke lach is die er bestaat. Kan me zo voorstellen dat jullie elke dag hopen dat het mee valt en dat hij wellicht minder beperkt is dan ze misschien verwachten. Tuurlijk kan dat en ik heb genoeg situaties mee gemaakt waar uiteindelijk de diagnoses of verwachtingen fout of totaal anders bleek te zijn. Wat het dan ook zal zijn.. hij is een mensje van vlees en bloed en hij verdiend het mooiste, eervolle leven wat er bestaat. Volgens mij zijn jullie daar voor aangewezen om dit bijzondere mannetje een mooi leven te geven.

X Roos.


Door Michelle Fatima op 25 oktober 2017

Jeetje zeg wat heftig maar lieve meid. Onwijs gefeliciteerd!! Wat een schatje. Ik wil je zo graag een knuffel geven. Ik hoop dat hij bij die 1% hoort!


Door Mylène & Robbin op 23 oktober 2017

Liefste Caiden, en mama van Caiden,

Wat een sterk mannetje ben je en wat heb jij een sterke mama daar mag je heel blij mee zijn!!

Wij zijn er van overtuigd dat het helemaal goed komt met je en dat mama en papa je veel kunnen leren van voetballen tot zwemmen en ga zo maar door.

Caiden je kijkt zo wijs en zo goed uit je mooie oogjes. Je bent mega sterk zo te lezen en volgens ons ben je een ontzettende vechter die zin heeft in het leven!! Leef dag voor dag en geniet ervan.

Veel liefs van Robbin en Mylène uit Bonaire

Ps: mijn broer kreeg ook 5 jaar van de dokters en ze zeiden dat hij nooit iets zou kunnen behalve in een rolstoel zitten. Hij kan werkelijk alles en is het meest bijzondere ventje.


Door Linsey op 22 oktober 2017

Ik heb tranen in mijn ogen. Wat zijn julie sterk! Prachtig om te lezen hoe je over je zoontje praat de trots die je laat zien!. Mij is geleerd dat dingen zijn zoals ze horen te zijn.. Dingen gebeuren omdat ze eenmaal horen te gebeuren. Daarmee zeg ik niet dat dit perse julie had moeten overkomen maar dat ik ervan overtuigd ben dat julie dat heerlijke knappe ventje het beste kunnen geven wat er te geven valt. Dat julie zijn uitgekozen om voor deze knapperd te zorgen. En dat julie trots mogen zijn op zoon kindje als hij!
Sterkte lieverds in deze strijd van emoties.


Door Magda boertien op 21 oktober 2017

Lieverd, ik had je al geschreven via Messenger! Zie je niet denk ik. Je hebt t blog mooi geschreven, ik was via onze Nina al op de hoogte ,en heb zonder dat je t weet de schrik, t verdriet,t waarom, de zorg al gedeeld. Maar ook t positieve van een bijzonder mannetje, wand dat t is t , de sterke,slimme boef! Dat je t nooit alleen hoeft te doen dat je extra speciaal van m gaat houden, je/ jullie hebben liefde genoeg in voorraad. Dat weet ik en zie t bevestigd in je blog. Het allerallerergst is de onzekerheid,,,,, kon je je maar instellen op wat dan ook, maar deze onzekerheid is erg erg, het is een heerlijk kindje volgens Nina ,ze was gelijk dol op m , dat zal hij worden(blijven) een ventje om dol op te zijn . Heel veel liefde, geluk, samen met caiden dikke knuffel en kus , Nina s mamamagda .


Door Eveliene op 21 oktober 2017

Ik kom zo heel toevallig ineens op je blog terecht. Wat prachtig verwoord dit.. Maar misschien niet helemaal hoe je het voor ogen had, maar het komt goed! Heb er vertrouwen in! Veel liefs!


Door Daniëlle op 20 oktober 2017

Jeetje, wat een heftig bericht. Kippenvel hoe je dit omschrijft. Wat mag jullie kleine man blij zijn met zulke lieve ouders. Zoveel liefde! Ik wens jullie veel sterkte, maar blijf vooral ook genieten! Liefs Daniëlle


Door Annav op 20 oktober 2017

Ik wens je alle liefde en kracht en geduld en rust om dit alles te kunnen dragen. Geniet van de liefde, die overstijgt alles.


Door Inge Moonen op 20 oktober 2017

Poeh wat heftig… Geëmotioneerd ben ik door dit bericht, laat staan jullie.. Heel veel sterkte samen.. Samen lachen, samen huilen, samen ontzettend veel knuffelen en kusjes geven aan jullie kleine man. Ik denk aan jullie!


Door Betty op 20 oktober 2017

Wat heb je je gevoel prachtig verwoord, de liefde spat er vanaf. Ik kan me niet voorstellen hoe dubbel jullie je moeten voelen. Ik wens jullie heel veel sterkte, maar ook nog steeds die knalblauwe wolk.


Door Deborah op 20 oktober 2017

Kippenvel en tranen… Hartverwarmend geschreven… Hoe moeilijk het is, probeer van elk momentje te genieten..


Door Curly Creative op 20 oktober 2017

Dag lieve onwijs sterke en mooie mama. Met een brok in mijn keel (en ons dochtertjevan 7 weken in gedachten) heb ik je verhaal gelezen. Ik volg je via Instagram maar heb slechts een paar keer gereageerd. Ik heb keihard geduimd dat jullie goed nieuws mochten krijgen. Verdrietig dat jullie mooie droom zo bruut word verstoord. Hartverscheurend om dit bericht te moeten krijgen. Maar jullie zijn zo sterk en vol liefde meer kan hij zich vast niet wensen
Vëel liefs Mariska (gelukjesvanmaris op Instagram)


Door Iris op 20 oktober 2017

Wauw, een post die je niemand toewenst te hoeven schrijven. Wat klink je helder en dapper, echt bijzonder hoe sterk je overkomt door enkel te schrijven wat jullie overkomt. Een afschuwelijke spagaat waarin jullie zitten, enerzijds blijdschap en dankbaarheid en dan daar tegenover een compleet andere emotie. Eentje waarvan je zo onzeker raakt want alleen de tijd zal uitwijzen waar jullie als gezin aan toe zijn.
Ik deel je hoop trouwens, hij kan al zoveel op deze leeftijd; waarom zou die trend niet doorzetten?
Wens jouw gezin heel veel liefde toe opdat het maar mag bloeien!


Door Daphne op 19 oktober 2017

Jeetje… ik veeg mijn tranen van gedeeltelijke herkenning weg. Wat is het hard als je moet horen dat er iets mis is met het allermooiste bezit; je kind! Ik ken de woede, de waarom, het verdriet, de teleurstelling en de verslagenheid. De frustratie en onzekerheid: hoe nu verder en vooral straks… ook als je er later zelf niet meer bent? Het gevoel is zo alles omvattend!
De situaties zijn niet vergelijkbaar… verre van, maar qua gevoel ligt het op één niveau. Bij ons was/is het leren accepteren en leren leven met de autisme van onze zoon.
Ik wens jullie sterkte, moed en liefde toe. Vertrouw op jullie zelf, heb elkaar lief, blijf met elkaar in gesprek en geniet vooral van jullie prachtige bijzondere stoere Caiden.


Door Mel op 19 oktober 2017

En dan besef ik ineens weer dat een gezond kind niet vanzelfsprekend is.. heel veel sterkte, succes, liefde en licht. Alles komt goed, ookal is het misschien niet hoe je je het hebt voorgesteld.


Door Mariska op 19 oktober 2017

Echt met tranen gelezen! Ik voel jullie verdriet terwijl ik dit lees! Niet in woorden te beschrijven wat jullie moeten mee maken! Onwijs veel kracht en sterkte gewenst! Jullie hebben echt een pracht kereltje die super sterk is tot nu toe! Hou jullie taai! En volg jullie liefs Mariska


Door Lin op 19 oktober 2017

Heel veel sterkte en blijf focussen op het beste. Natuurlijk is elke situatie anders maar iemand in mijn familie heeft het ook, nu 17 jaar en wat er nu nog speelt is een minder hoog niveau qua leren, toch nog MBO niv 2, een kleiner hoofd en soms een handleiding qua gedrag (welke puber niet echter). Ik duim voor jullie, probeer te genieten van jullie wonder, het wonder dat jullie toch maar samen hebben gecreëerd.


Door Fiona op 19 oktober 2017

Hoi Janne,
Ik lees echt met kippenvel jouw verhaal! Ik weet hoe je je voelt en ik weet hoe pijnlijk en verdrietig dit is.
Wij hadden toen onze zoon vorig jaar geboren werd, ook een hele andere tijd dan we hadden gedacht.
Heel veel onzekerheid en heel veel vragen, verdriet en ik voelde me schuldig omdat ik dacht dat het mij was.

Ik wil gewoon even zeggen dat je sterker zal zijn dan je misschien denkt. En geniet van je lieverd! Mocht je willen praten met iemand die ook nog niet zo lang geleden dezelfde gevoelens heeft gehad, let me know!

En koppie op!

Liefs Fiona


Door Melanie op 19 oktober 2017

Jeetje wat moet dit heftig zijn..
Maar wat hebben jullie een prachtzoon en aan liefde geen tekort en dat zal altijd het belangrijkste zijn.
Leef erg met jullie mee x


Door Suzette op 19 oktober 2017

Pfoh heftig. Tranen… Wat zijn jullie toch lieve goeie ouders. Sterkte!


Door Gwen op 19 oktober 2017

Lieverd, wat prachtig verwoord maar wat intens zwaar moet dit zijn. Als moeder van 3 kan ik me geen voorstelling maken van de pijn, onmacht, woede. Maar zoals ik je online ken… Hij had geen betere ouders kunnen kiezen!!!

Plaats een reactie


*